Dün akşam biraz keyifliydim. Nereden bilecektim bugün bir şok daha yaşayacağımı. Bilmeksizin düğün dernek filminde kahkahalar patlatıyordum..
Ama bugün bir kez daha anladım ki, hayatta hiç kimseye güvenmeyeceksin. Rahmetli babamı saygıyla anıyorum, yokluğunun acısını bugün hala en derinden hissediyorum. Erkenden bırakıp gitmeseydi beni keşke.. Hayat erken yaşta babasız kalınca daha bir zor.
Baba bilip hayatımıza soktuğumuz yada bir şekilde hayatımıza girmek için çabalayan babacan görünümlü insanlar (bazılarımız için arkadaş dost akrabalar) günün birinde en büyük darbeleri yiyebileceğiniz bir kurda dönüşebiliyor MUŞ. Öleceğimi bilsem bu yaşadıklarımın başıma gelebileceği aklımın ucuna gelmezdi. İnsanlar kötü. İnsanlar kurt. İnsanlar menfaatçi. İstediklerini alamayınca acımasızca ezip geçebiliyorlar. Nerede dostluk nerede güven. Kimler kaldı, derdimizi sıkıntımızı paylaşacağımız içimizi dökebileceğimiz, zor günümüzde sarılıp destek alabileceğimiz dost arkadaş baba eş yerine koyabileceklerimiz? Menfaatleri söz konusu olduğunda verilen sözler güven antlaşmaları herşey yerle bir.
Bir insanın zayıf düştüğü anlarda duygularından faydalanmak kadar kötüsü var mı? Sizden para mı istedim, pul mu istedim, iş mi istedim, evler arabalar mı istedim? Bir abi, bir dost, tecrübesine saygı duyduğum bir baba, sizden ne istemiş olabilirim ki?... Peki siz benden ne istediniz? NE ???...
Bırakma beni ÖZGÜVENİM,
Bırakma beni insanlar kötü,
Bırakma beni korkuyorum.
http://www.youtube.com/watch?v=Q_P9vg6e3Qo
